Gmina Lubycza Królewska

Pierwotna nazwa Lubyczy Królewskiej - Lubica, Lubicza, jest pochodzenia rumuńskiego i oznacza osadę wolną, rozłożoną na znacznej przestrzeni. Obecną nazwę otrzymała, gdy stała się wsią królewską. Leżąc na starym handlowym trakcie ruskim, stawała się coraz zasobniejsza. Prawo miejskie uzyskała Lubycza w 1759 roku i utrzymała je przez prawie 200 lat. Niemal doszczętnie zniszczona podczas II wojny światowej i tuż po wojnie, w latach 50. XX wieku odbudowała się kilka kilometrów dalej. Po rozbiorach Polski Lubycza znalazła się w granicach Galicji Wschodniej zaboru austriackiego i licząc około 1000 mieszkańców, głównie (92 %) Żydów, była jednym z najmniejszych miasteczek galicyjskich. W 1855 roku w Lubyczy uruchomiono pierwszy większy zakład przemysłowy - była nim fabryka fajansu i wyrobów kamionkowych (została zniszczona przez pożar w roku 1911). Na przełomie XIX i XX wieku wybudowano tu fabrykę zapałek, tartak, dwa młyny i gorzelnię, pracujące na miejscowym surowcu. Na terenie gminy, przed II wojną światową zamieszkanej w większości przez greko katolików, pozostały niezwykle cenne obiekty sakralne. Jedna z najpiękniejszych w Polsce cerkwi znajduje się w Hrebennem, wsi granicznej leżącej nad Sołokiją. Pochodzi z 1600 roku i jest najstarszą kopułową cerkwią na Lubelszczyźnie. W nieodległych Kniaziach stoi drewniana dzwonnica z 1806 roku. W Siedliskach z fundacji Pawła Sapiehy powstały: murowany kościół z 1901 roku oraz murowana cerkiew z początku XX wieku. Stoi tu również pozostałość drewnianej cerkwi z 1830 roku. Cerkwie znajdują się także w Machnowie Starym (z 1900 roku) oraz w miejscowościach Kornie ( z 1910 roku) i Żurawce ( z 1912 roku). Historia kościoła parafialnego w Lubyczy Królewskiej sięga lat 1903 - 1904. Wzniesiono tu wówczas kaplicę pw. św. Aniołów Stróżów. W co drugą niedzielę odprawiali w niej mszę świętą księża z Rawy Ruskiej. W Wierzbicy zachował się zespół dworski Lutyńskich z początku XX wieku.